Bu sabah saat 09.00'da doktorum Filiz hanım'a kontrole gidecektim.Senin doğmaya pek niyetin yoktu bebeğim.Bu yüzden sürekli kontrol altındaydım.Son günler olduğu için bavulumuz da hazırdı.Bir ay öncesinden hazırlamıştım belki sürpriz yapar erken gelirsin diye.Benden beklenmeyecek bir cesaretle kendimi normal doğuma hazırlamıştım.Herşeyin doğal olmasını istiyordum.Baban başta olmak üzere tüm ailemiz tetikte bekliyorlardı ama sen inatla gelmiyordun.
Annanen ve babanla birlikte bavulumuzu da alıp hastaneye gittik.Artık 40 haftamız dolmuştu.Bugün itibariyle 41.haftaya girmiştik.Bu günden sonrası çok riskliydi.Doktorum Filiz hanımın yanına girdiğimde çok heyecanlıydım.Bir umut belki bugün gelirdin.Filiz hanım beni ultrasona aldı.Bu defa seni göremedim çünkü sen aşağıya inmiştin.Üzüldüm...Filiz hanım sancı sıklığını görmek için beni NST'ye bağladı 20 dk orda kaldım.Hala sancım yoktu.Zaman artık aleyhimize işlemeye başlamıştı.Doktor bana artık riske atamayacağını ve beni bugün sezaryene alacağını söylediğinde heyecandan bayılabilirdim.O an seni kucağımda hayal ettim,içim içime sığmaz oldu.Kavuşmamıza saatler kalmıştı.
Baban yatış işlemlerini yapmak için aşağıya indi.Anneannenle beni kalacağım odaya aldılar.Öğlen 12'de sezaryene alacaklardı.Baban işlemleri tamamlayıp yanımıza geldi.Sonra da babaannenle dedeni almak üzere yola çıktı.Aradan 15 dk.geçmişti ki içeri hemşireler geldi ve beni hemen ameliyata almak için hazırlayacaklarını söylediler.Doğum 2 saat erkene alınmıştı.Herşey birden olunca korkmaya başladım üstelik babanda yanımda değildi.Hemen gelmesi için babanı aradım ama yetişemedi.Beni sedyeye yatırıp ameliyathaneye götürürlerken çok tedirgindim.Bu durum yüzüme yansımış olacak ki anneannen korkmamamı ve dua etmemi söyledi.Son kez ameliyathane kapısında gözgöze geldik beni öptü ve ikimizde ağlamaya başladık.İçeri girince çok korktum.Sonra karnıma dokundum sen oradaydın ve kavuşmamıza çok az kalmıştı.İşte bu bana güç vermişti.Karnıma soğuk bir sıvı sürdüler.O kadar çok üşüdüm ki tir tir titriyordum.Birden doktorumun sesini duydum bana gülümsedi ve korkmamı söyledi.Başlıyoruz dedi ve bana birşey koklattılar.Sonrası derin bir uyku...
Yavaş yavaş kendime gelmeye başladığımda farklı bir odada,bir sedyenin üzerindeydim.Etrafta sesler vardı ama bir türlü gözlerimi açıp kendime gelemiyordum.Birileri fark etmiş olacak ki yanıma geldi ve uyandı dedi.İyi olup olmadığımı sordu.Ben nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum.Zar zor ''Bebeğim'' dedim.Bebeğin çok iyi dediler.İyi olduğunu duyunca rahatladım.Kapıdan çıktığımızda ilk babanı gördüm.Sonra da annemi.Odaya nasıl gittik hatırlamıyorum.Hala tam olarak kendime gelmiş değildim.Onlara da seni sordum.Pamuk gibi bembeyaz yumuk yumuk bir kız,çok güzel dediler.Ben ameliyata girdikten 15 dk.sonra sen doğmuşsun kızım.Senden yarım saat sonra da beni çıkartmışlar.
Ve işte ilk kavuşma anı.Herşeyi tam olarak hatırlamıyorum maalesef.Allah'tan deden kameraya çekmiş.Hemşire seni kucağında yanıma getirdiğinde yaşadığım duyguyu tarif edemem.Sen açlıktan ağlıyordun bense mutluluktan.Hemşire seni emzirmem için kucağıma yatırdı.O sıcaklığını,o kokunu duymak dünyanın en güzel duygusuydu.Artık ''Anne'' olmuştum ve sen kollarımdaydın.Bu müthiş bir şeydi.Sende birgün anne olduğunda bunu anlayacaksın bitanem.
Hemşire seni emzirmem için yardım etti.Henüz sütüm gelmediği için doymadın.Çok üzüldüm.Hastanede kaldığımız iki gece boyunca hep ağladın.Hazır mama verdiler sana.Hemşire kızlar sana pamuk prenses adını vermişlerdi.Seni doyurup,altını temizleyip uyutup yanıma getiriyorlardı sağolsunlar.O iki gece boyunca seni seyretmekten doğru düzgün uyumadım.Baban da bizi bırakıp eve gidemiyordu.O da çok heyecanlı ve mutluydu.Senden ayrılmak istemiyordu.
Sonunda 9 aylık maceramız bitmiş 28 haziran sabahı saat 10.56'da sana kavuşmuştuk bitanem.Babanın gözleri pırıl pırıldı mutluluktan.Artık tam bir aile olmuştuk.
Çok güzel,bembeyaz gerçekten de pamuk prenses gibi bir bebektin.Sana bakmaya kıyamıyorduk.Mucizemizdin sen bizim.Ve artık bizimleydin.Bundan sonra hayatımız bambaşka olacaktı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder