ECENİN GÜNLÜĞÜ

Bütün kış evde oturmaktan o kadar çok sıkıldık ki geçenlerde güneşi görür görmez kendimizi deniz kenarına attık.Annem,Ece ve ben Üsküdar'a gittik.Biz deniz kenarındaki çay bahçelerinden birinde oturup çayımızı yudumlarken Ece'de keyfince koşuşturup durdu.Sonra bir kedi bulmuş onunla sohbet etti.

-meyaba kedi.senin adın ne?
-hımmmm miyav mı
-benim adım Zeynep Ece.
-baaaak bu da beni annem.senin annen nerde
........

Uzuuuun bir süre bıdır bıdır bir şeyler konuştu kediyle.Zavallı kedicik kaçmaya çalışsa da ne çare.Ece'den kurtulamadı.Ben pek kedi ve köpeklere dokunamam.Ece babasına çekmiş bayılıyor kedilere.İzin versem eve de kesin bir kedi alırlar.
Nihayet kedicik bir yolunu bulup kurtuldu Ece'den.Biz de hava serinlemeye başlayınca eve döndük.
Bu küçük kaçamak üçümüze de çok iyi geldi.